III.
Het schoonste doelwit is bevochten:
De vreêolijf bot weeldrig uit,
En vruchtlooswrokkende gedrochten
Zijn in hun woesten ruk gestuit.
Bellona ligt aen band: de Zanger
Schetst ons het spook, van gruwlen zwanger,
In 't somber hol door Neêrlands Maegd
Bestreden, worstlend, overwonnen,
En, vloekend op de welvaertzonnen,
Voor 't vrye menschdom opgedaegd.
Antonides, wat doffe toonen
Ontvluchten uw geprangde borst?
Zie, welvaertroozen 't land bekroonen:
Geen bloed, dat meer het veld bemorst;
Geen bloed bepurpert meer de wateren:
't Kanon vergeet zijn heilloos klateren,
En gy, gy treurt met teeder hart?
Helaes, gy tradt een grafsteê nader:
't Is die van Vondel, u ten vader;
Onsterflijk, ja; maer slechts als bard.
Een andre zon zinkt in de baren,
Met goud door haer lang overstrooid.
Wat buskruidwolk haer toe mocht varen,
Heur glinstrend aenschijn taende nooit.
Die zeereus, ideael van grootheid,
De Ruiter, dreigt der Britten snoodheid
Te pletteren, zelfs in zijn val.
De Ruiter, als Achil getroffen,
Stort, maer met alverdelgend ploffen,
Gelijk de bombe in haren knal.
Gy zingt den grooten man, uit lagen stand gesproten,
En (als de blixem uit de nacht)
Op vyandlyken trots losbarstend afgeschoten
Met onweêrstaenbre heldenmacht;
Gy zingt hem naer zijn haerd gekomen,
Maer, ach! begraven in zijn waterzegeprael;
En deedt de tranen zachter stroomen:
O Bard, zoo veel vermocht uw vaderlandsche tael!