III.
Wat ramp had Belgies borst verpletterd, Als hem de bleeke dood bezocht! Wiens vleugel klapt, wiens wapen klettert, Als stormen vliegend uit hun krocht, Hy daelt, hy nadert, de Albedwinger. Hy toont, met opgestoken vinger,
Den hemel aen; en 't stael zinkt neér. Wien Rubens zag in schilderdroomen, Op godsvruchtwieken 't stof ontnomen, D'omglansden Jezus ziet hy weêr.
Parijs, nooit zat van 't godloos plonderen, Al ligge Europa uitgeroofd, Smacht, hongert naer de wareldwonderen, Die Antwerp stralen om het hoofd, En spant daer heen de rootersklauwen. Die om den gorgel eng benauwen Wie nog voor kunst en godsdienst pleit; Het werk dier goddelyke Belgen, Die zy verlaegt tot domheids telgen, Wordt buit van haer baldadigheid.
De nacht ontplooide reeds de vlerken, Die 't tergend vloekfeit dekken moest. De schrik-alleen heerschte in de kerken, Door dat Wandalenrot verwoest. Sint Jacobs naektontbloote chooren Dorst nauw de bleeke maen doorbooren; En, Rubens grafgesteente ontvlucht, Klom daer, by 't halfverdreven duister, Een zieldoorvlymend klachtgefluister, By somber afgebroken zucht.
Triomf! 't fransch Babel is gevallen: Parijs kruipt in het bloedig zand. Triomf! doet gantsch Europa schallen, En uit den storm ryst Nederland. Triomf! galmt Antwerp de aerde tegen. Herwonnen is door Neêrlands degen De vrucht van Neêrlands puikpenceel. Daer heffen zegeryke handen Der vaedren langgemiste panden, En eeuwge glorie is ons deel.
De nacht ontplooide reeds de vlerken, Die 't zoetste feest der zege sloot, En plechtig pronkten weêr de kerken, Met de oude schatten in hun schoot. En in Sint Jacobs tempelchooren Zag men de maen verhelderd gloren. Er klom een hemelharp geluid, By haer verzilverend geflonker; Verheven licht verzwolg het donker: 't Gewroken graf blonk schittrend uit.
Zwijgt stil, vergode wonderwerken, Die door het golvend luchtruim dringt, Verwinnaers van de azuren perken, Die de oogen tot verrukking dwingt. Ik wil in 't heiligdom der beden, Tot Rubens heilig leger treden,
En wyden hem myne offerand'. 'k Trede in, door eerbied vastgeklonken, En buk, op dankbre kniên gezonken, Voor 't graf, die eerezuil van 't land.
En zulk een' man hebt gy, o Belgen, Geen heilig standbeeld opgericht. Der vaedren glans bestraelt hun telgen; En hulde en wierook is hier plicht. Laet, Hemel, my de vreugd beleven, 't Gedenkstuk eens te zien verheven, By 't welk de Belg zijn waerde voelt! Waer Alva's brons moest eer verzinken, Daer moet het beeld van Rubens blinken, Tot Rubens zich den grave ontwoelt!
Cookies on Poetry Cove