V.
De zon heeft vlekken; gy, gebreken,
Maer uit uw stoutheid-zelve ontstaen.
Aen 't daglicht woudt ge uw toorts ontsteken;
Gy spotte met de zwakker maen.
En mocht de wiek u soms bedriegen,
Waerop ge in 't zwerk u durfde wiegen,
Geen Eridaensgraf werd uw loon.
Het Y doet zijn bezongen wateren,
In zangerig gebruisch, nog schateren:
‘Antonides was Vondels zoon.’
Wie leent de tael zoo breeden vleugel
Als gy, in haer versnelde vaert?
Uw fier genie versmijt den teugel;
't Verliest zich, ja, maer boven de aerd'.
Zoo rent, steeds hooger opgevlogen,
Der vooglen vorst de zon in de oogen,
Als plots de storm te samenpakt.
Hy worstelt, in het klepprend rennen;
Het nat bevracht verlamde pennen,
En de yzren slagwiek is geknakt.
Maer tuimel' hy, by 't wassend storragewemel,
Ter neder uit den hemel -
Maer hyge hy in 't stof, met engbeklemde borst -
Maer drijv' hem't brekend oog, voorheen vol trotsch geflonker,
In overneevlend donker,
Hy heft voor 't laetste 't hoofd, en blijft der vooglen vorst.