V.
Hier vloeiden allen saem, wier hart voor vryheid klopte, Van Obys killen vloed tot aen het lachend Y; Elk volk werd één gezin, als 't de eigen bloedwel stopte, Ontspat op d'ijsbren tred der fransche dwinglandy.
Hier sliepen Bataviers en Belgen, Vereenigd door de glorie, in. Hier rijst een vredegrond, die volkshaet moet verzwelgen: 't Erkentlijk Nederland blijft eeuwig één gezin.
Ja, de eerstar, die Oranje in 't midden onzer braven, Vol heldengeestdrift wierp, steeg hier ten hemeltrans, En schiet op Neêrlands Leeuw en driemaelheilge graven Een onbeschrijfbren glorieglans.
Oranjes bloed vloot uit op deez' gewyden akker; Een bloedstroom vloeide er saem van Brit, Rus en Germaen. Hun roem berst uit het graf: u, Steenen! roept hy wakker, O levend-doode Volk, dat spot met gramme traen.
Gy, die, als geessels van tyrannen, Elkaêr aenwakkerde; gy, die verheven streedt, Rust zacht, o dierbre Mannen! Verwinnend vielt gy neêr: gy wreekte 's menschdoms leed.
De ontzachelyke val weêrgalmde, Als 't hemelvuer, dat, losgebulderd, slaet, en sterft. En 't wierookvat der tempels walmde, En treurge blijdschap overpalmde Den akker van den slaep, met stroomen bloeds geverfd.
Hier klimt ge voor mijn blik, oorspronklijk-groote Zielen! Uw stemme, wat het graf verdelg', Klinkt godlijk in het oor van d'echten vlaemschen telg ‘Ga, Wandelaer, en zeg den Belg, Dat wy ten schut der vryheid vielen.’
Hier rijst uit ieder graf de orakelstemme eens Gods; Verhemelden! ik voel hier uw bezieling; Hier blinkt 's herdenkens zuil, tot 's aerdrijks alvernieling; Hier ben ik op den naem van Nederlander trotsch.
Op 't biddend aenschijn neêrgelegen, Is my dit zwygend veld een plechtig heiligdom. Mijn traen springt hier 's lands Redder tegen, Wiens liefde op dezen dag, als 't zonlicht, koéstrend glom.
Cookies on Poetry Cove