I.
De zon rijst op, Gewapend met verheven stralen - De zon van Waterloo! en op den hoogen top Des bergs, waer Neêrlands Leeuw blijft pralen, Met onverbuigbren kop, Gereed zijn vyand te bespringen, Schiet zy hare eerste schemeringen.
En Neêrlands zinnebeeld, de klauwen uitgebreid Op losgerukte kluister, Verheft zich ginds, bekroond met purpren ochtendluister, In volle majesteit.
Die zonne boven 't hoofd, die graven aen mijn voeten Van helden, halve goôn, vernielers van geweldig!... Ik koom, godvruchtig, stil, 't verjarend heillicht groeten: Ik koom, slechts van de smart verzeld!
Weêr groent, en groeit, en bloeit het loover, Weêr heeft de lieve lente een sluier uitgespreid Van gras en bloemen op die graven; 't zanggetoover Der vooglenrei stroomt weêr in morgenjubel over, Maer in mijn ziel heerscht somberheid.
Hoe! 't vierde van eene eeuw is in het niet geweken, En 't land, dat op deez' dag zijn helschen boei zag breken, 't Verwinnend Belgie zwijgt, door laffen angst vermand? Neen, vaderlandsche Lier! trots vrygestreden slaven, Zult gy weêrgalmen, op deze eerenfeste graven - Gy, de eeuwge schuld voldoen van 't dankbre vaderland.
Cookies on Poetry Cove