II.
Als voor Eneas grooten Zanger, Dien hy an Neêrland wedergaf, Rijst zeker 't volk, van eerbied zwanger, Voor hem, der boozen geesselstraf? Zyne onvermoeibre kunst ten loone, Wacht zeker hem de spade kroone, Waer Tasso's veege hand naer vat. En siert, by saemgevloeide scharen, Des Amstels hand de zilvren hairen Des Zangers van beur bakermat?
Wat schuldige, wat euveldader, O Themis wraekzwaerd, grimt gy aen? Wie doemt men als een landverrader, Met geld- op geldboet overlaên? Heeft hy in gif zijn penne doopend, Altaer en vorstenzetel sloopend, De rampschael uitgestort op 't land? Neen, by den angst der koenste tongen, Heeft hy 's lands Bestevaêr bezongen, 't Godvruchte speeltuig in de hand.
Gy spreekt de tael van 's Heeren boden, O schuttend Geest der lydende aerd. Gy schiet uw blixems op de snooden; Gy staet ter wacht met vlammend zwaerd. Voor u moest ieder dwingland beven; Onschuldigen deedt gy herleven, Almachtig schepper onder God. Hun hoofd mocht op schavotten vallen, Als donders, deedt ge uw toonen schallen, Al dreigde u 't zelfde jammerlot.
O Vondel! Vondel! eer der Dichteren, Zoo lang men Neêrlands tale spreekt, Gy, die aen 't hoofd stapt van de richteren, Wier godlijk vonnis de onschuld wreekt, Laet Maurits vry zijn lauwren roemen, De deugd moet huiverend hem noemen; Op de eerekrans kleeft heilig bloed. 't Zijn tranen, die in de uwe gloren; Maer tranen die den Belg bekoren, By 't staren op uw heldenmoed.
By 't staren op uw burgerglorie, By 't luistren naer uw reinen toon. Aen u die dubbele victorie, Uw stoute ziel en zang ten loon. Rijk in verhevene gedachten, Kost gy het nietig goud verachten,
O hollandsche Fabricius! En, moog' de macht gramopgestoven Den laetsten penning u ontrooven, Geen macht, die vryheidsvlammen blusch'.
Wat zeggen by dien moed de vonden Van 't schoonst oorspronkelyke brein? Hun roem wordt in uw deugd verslonden, En by dien moed wat is hy klein! Wat zegt het, dat gy ons vermaekte? 't Was menschlijkheid, die u ontblaekte, Die kunst en geestdrift in u goot. Geen gouden boei kon u omvangen: Gy triomfeerde in vrye zangen Op Zielstyrannen en den dood!
De tijdgenoot mocht diepverbolgen U geesselen met straf op straf, Juich! 't nakroost zal u niet vervolgen. Neen, dankbaer knielt het voor uw graf. 't Mag daer uw grootsch gelaet aenschouwen, Maer deed geen weidsche lofspraek houwen Op dit rechtzinnig rouwgesticht. 't Schreef daer uw naem alleen op neder. Die naem (ontval my, brooze Veder!) Zegt meer dan 't schoonste lofgedicht.
Cookies on Poetry Cove