IV.
Gy zingt voor Belgen en Bataven, 't Weêrgalmend lied, dat in geen staetsorkaen vergaet. Wie stoppen 't weigrend oor? Verachtbre modeslaven, Wier doodsch verkankerd hart voor 't vaderland niet slaet.
Een wulpsche Béranger, die kan den stofklomp prikkelen: Slechts voor de Wellust knielt dit eeuwig heidendom. Geen bard kon hun gevoel voor 't eedle en schoone ontwikkelen: Natuer, de nacht, het graf, 't laet al hun boezem stom.
Welaen! niets moog' de vlucht van uw gezang beteugelen! Ga voort: ontworstelt u aen 't juk des aerdschen leeds, Aen 't naemverzwelgend graf, op immer stouter vleugelen Gestegen. Dichteres, uw spreuk zy: Verder steeds!
Uw geest is dichterlijk, is fier: 'k zag slaven tasten Naer hunne ontstemde lier en 't toegesmeten goud. Gy bukte niet: gy staet! uw lauwren overwasten Hun nietig kreupelhout.
Uw lied is vry gelijk uw ziel: en zou zy zingen Met levenwekkend' aêm vervuld, Omprangde haer de boei, al waer' die boei verguld? Stortte ooit een vrouwenborst zich uit by de Oosterlingen, Waer 't nydigst sluierkleed haer oog en brein omhult?
O! welk een voorrecht ons de maetschappy vergunne, Verachtlijk, wie de Trouw veracht! De zielen hebben geene kunne; 't Vernuft beërfdeelt geen geslacht!
Wat heil, door rein gevoel der eere voortgedreven, Te zingen voor de deugd, te streelen 't jongste kroost. ‘Er is maer eene ramp; dat 's onbekend te leven,’ Zoo riep Gilbert, den kelk vol bittre gal getroost.
Kruipt, hoofsche wormen, kruipt met slangenplooi, by 't wemelen Van 't puikgesteent der kroon, tot zy in 't modder valt. De vrye zielen stygen in den glans der hemelen, Waervoor der vorsten Vorst 't vervroegd Hosanna schalt.
Hun stroomt het belgisch bloed door de aderen; Zy lezen Belgies daên met snellen harteklop, Zy malen ze af, en 't graf geeft de ingeslapen vaderen, Tot siddring des tyrans, in al hun grootheid, op.
Wat uitzicht! Zy bestaen, zy leven voort na jaren, Na eeuwen! Kroost van kroost eerbiedigt hunnen moed, Die, vry en vrank, zich hief op vaderlandsche snaren, En 't valt hun graf te voet.
Cookies on Poetry Cove