I.
Des Agrippyners zon ging onder,
In haren ondergang nog schoon.
Een nieuw verbazend gloriewonder,
Besteeg den ydlen wolkenthroon.
Min fier klimt de avondstar ten hoogen,
Die, heilig in des minnaers oogen,
De zachtvergrauwde transen tooit.
Antonides deed in zijn stralen
Den Dichterhemel heerlijk pralen,
Waer om geen nachtkrip werd geplooid.
Van waer die hooge vlucht, in 't spoor der adelaren,
Die 't starend oog ontrent, en lacht met aerdschen band?
Van waer dit godlijk vuer, gestort in jeugdige aêren?
Van liefde voor het vaderland.