II.
Ontwaekt, o Artevelde, o Rubens , o Van Eyck, O Lipsius! ontwaekt! staet op, verheven Belgen, Weldoeners van uw jongste telgen, En dat uw schimmenstoet ons de armen tegenreik'. Ontwaek, o groote Vorst, wiens wiegjen Gent deed pralen. Ziet, Helden, hoe uw'naem, die de eeuwen door blijft stralen, Het vliegend rad versiert; ziet, hoe hy blinkt, en blaekt. Ontwaekt! choor. Ontwaekt! ontwaekt!
't Herleeft, het reuzenros van Aymons dappre kinderen, Die schichtigste aller grondverslinderen. 't Bruischt aen met forscher klauw, met breeder borst. Ja, 't zwe Nog sneller aen; het snuift nog voller damp uit, de oogen Ontvonken woester: 't komt nog fierder aengevlogen Langs de yzren baen. 't Herleeft! choor. 't Herleeft! 't herleeft!
Juich: uwe eerherinneringen Vloeien in uw toekomst saem. Vaderland, dat wy bezingen, Evenare uw heil uw faem!
Zijn wegen en rivieren niet 's Lands zenuwen en aderen? Wat, dat hun voller leven biedt? Door stoom bezielde raderen.
's Lands toekomst gloort in zonnegloed: De Handel stijgt ten wagen. De Stoom beheerscht en veld en vloed: Er ryzen gouden dagen!
Juicht, o telgen Van de Belgen! Zy verzwelgen Elk verdriet. Danst, o Schoonen! Vlecht u kroonen; Stemt uw toonen Met 's lands zonen! Daver' 't lied!
Waerde Wyzen, Achtbre Gryzen, Laet het ryzen Uit uw mond!
Boeiöntwrichting, Welvaertstichting, Geestverlichting, Wat verplichting Aen dien vond.
Nieuwe wegen, Nieuwe zegen. Hun lacht tegen 's Menschdoms geest! Laet ze zwieren, De banieren, Strooit laurieren By het vieren Van zulk feest! slotchoor. Als beeld van de eeuw der vaderen, Staen voor het oog des Dichters daer De dagen, die ons plechtig naderen. Verrukking grijpt de harpesnaer; En dank doorbruischt elks aderen.
En allen zingen 't wonderpad Dat zoo veel weldaên baerde. 't Smolt ieder land tot ééne stad, En tot één land heel de aerde!
Cookies on Poetry Cove