De Nederduitsche tael.
By den aenvang van dit lied wordt er gezinspeeld op de woorden van Voltaire (Lettre à M. de Beauzée): La langue française est une indigente orgueilleuse qui craint qu'on lui fasse l'aumône. Van daer waerschynlijk, dat Helmers van deze tael sprekende, in den Lof van Amsterdam, zegt:
Zij, trotsche beedlares; zij, die van de aelmoes leeft,
Die zij aen Rome ontnam, bij ons gebedeld heeft.
De spreuk: de tael is gantsch het volk werd voor de eerste mael door my aengewend in den lierzang aen Belgie, verschenen in 1835. Kort na deszelfs uitgave heeft de maetschappy van vlaemsche Letteroefening, te Gent, die woorden tot zinspreuk aengenomen.