I.
't Was uit met Vlaendrens vrucktbaerheid Die 't hoofd zoo lang had opgebeurd. Geen lachend leven overspreidt Meer 't veld dat ongedolven treurt. Geen boekwei tiert, geen halmtjen ruischt: Ontmoedigd rustte 's landmans vuist.
Hy stort ter neêr, met hol gezicht, En knaegt met radeloozen tand Aen 't vunze stroo, waerop hy ligt; En heft, verflauwende, de hand, De maegre hand ter zegening Zijns zoons, wien reeds de rust beving.
De hongersnood doorwaert de stad Met ongestuiten reuzenvoet. Wat baet den ryke pracht of schat? Hem pijnt die ydele overvloed! Hy zou een vorstelijk kleinood Bly schenken voor een korstjen brood.
Het gretig stael vloog in den strot Van 't uitgemergeld ros sints lang; De trouwe hond deelde in dit lot; Niets stilt den bittren hongerprang. De stervende roept God nog aen, Maer 't wierookvat blijft ledig staen.
Verwoesting heerscht in 't heiligdom, Bestrooid met lyken, zonder baer, Van d'onvertroosten Christendrom Gevallen voor 't gewijd altaer, Dien zy, ten laetsten schut en scherm, Omhelsden met bezweken arm.
Een enkle stam geniet en juicht In Brugges uitgevaste vest. Hun korenzolder barst en buigt Door airen, uit al 't vlaemsch gewest Vergaêrd door Vlaendrens cancelier, Door Bertolf, d'onverzaedbren gier.
Voor schatten ruilt hy slechts wat graen, En spot met d'algemeenen nood.
Al moest het heele land vergaen, Wat geeft het? Hem ontbreekt geen brood. Hy leeft alleen voor zwaer gewin, En lacht by zijn verzaed gezin.
Maer de Eeuwige ziet van omhoog, Eer Vlaenderen verkeere in graf, Op 't knielend volk, met teeder oog, En in dien blik daelt zegen af. Graef Karel vliegt van 't fransche strand Te rug naer 't kermend vaderland.
Graef Karel koomt, en waekt, gelijk Een minnend vader voor zijn kroost. Geen rampspoed neemt tot hem de wijk, Of vindt er liefelyken troost. Hy spijst al wien hy spyzen mag, En wint tot loon der armen lach.
Hy wenkt; en Ypere is gered. En knielt voor hem met liefdevuer. Hy wenkt; en Bertolf staet verplet. De macht ontsluit de korenschuer, Waer vrekheid, voor 's volks beden doof, Den graenschat wegdrong, als haer roof.
Hy wenkt - en aen zijn breeden disch Vindt dagelijks en weêuw en wees Een onverhoopte lafenis, Die stille dank, al biddend, prees;
En 't naest hen zeetlend jonkersrot Beteugelt d'overtrotschen spot.
't Herlevend volk herwint den moed; En heeft de spade bly hervat. Natuer spelt nieuwen overvloed, Met vruchtbren dauwdop overspat. En Vlaendrens redder smaekt een heil Voor geenen schat of scepter veil.
Maer Bertolf knarsetandde woest, Herkauwde stit den smaed en hoon Dien hy alleen had ingeoegst, En zwoer den Grave een aeklig loon, En dreef tot wrok en overmoed Het hem verwante vloekgebroed.
‘Ja, wreken zal ik u, mijn oom! Gilt Bosschaert uit, met helsche borst. Het bloed van dien verwaende stroom', Die ons in u bevlekken dorst! Al vielen wy met hem, hy vall'! - Hy valle! dreunt hun wraekgeschal.’
Maer Karels heldenziel, voor wie De trots van legers had gebukt, Dacht aen geen leed. Hy boog den knie Voor d'Oppervorst, en bad, verrukt: ‘Heb met mijn kindren medely'; Bewaer uw roede alleen voor my!
Geen diamanten kroonegloed Verleidde er ooit mijn blikken; neen! 'k Verkoos der Belgen gravenhoed. O Heere der barmhartigheên, Zend op mijn volk uw zegen af, En 't kniel' slechts, weenend, op mijn graf!’
Cookies on Poetry Cove