III.
God! galmde 't ruime tempelchoor De vloekverwanten na in 't oor, Doof voor des Hemels stem: Het drong tot de yzren borst niet door, Dit woord vol vreesbren klem; En uit des Heeren woon gevlogen, Straelt alverdelging uit hunne oogen.
De herder viel voor vuig geweld; De bloedge wolvenbende snelt Naer 't hem verkleefde volk. Zijn dienaers liggen neêrgeveld Door onverwachten dolk. Nu plonderen de roovershanden; De vlamme vliegt door 's Graven panden.
Gods donder rust, maer sluimert niet: De moordenaer verbleekt, en vliedt, En zoekt reeds krocht en kuil, En gaet, ter gunst van 't nachtgebied, (Onzaelge staertster!) schuil; Maer vreest, al huivrend voor zich-zelven, Den val der gramme luchtgewelven.
De erkentnis naekt den martelaer, Die rustig stond in 't bangst gevaer, En voor den volke viel; Dofsnikkend, beeft der Belgen schaer, Met neêrgeslagen ziel; En kust de hand, nog mild ontsloten Ter zalving van natuergenooten!
Daer lag de Grave, zonder smet; Van al zijn weenend kroost omzet, Dat op zijn wonden toont. Daer lag hy als in diep gebed, Met wonderglans bekroond. De geur der roos van Edens dreven Scheen om den zalige te zweven.
De toren droogt de tranen af Der vaderloozen by zijn graf; Men zweert er, neêrgeknield, Der moordenaers gerechte straf,
En vliegt, van wrok bezield; En spoort hen op van alle kanten, En doodt een deel der vloekverwanten.
Hervoortgezweept door 't bang gemoed, Vlucht Bosschaert met gewiekten voet, Tot aen het Scheldestrand, En stapt een schuit in, maer de vloed Smijt hem te rug aen land. 't Gericht heeft reeds hem vastgegrepen, En d'adem uit zijn borst genepen.
De moordenaren dolen voort Van hoek tot hoek, van oord tot oord; De zee wordt hun verblijf. Zy schuimen ze af, tot roof gespoord, By daeglijksch wanbedrijf. De stoutste kiel en vloot versaegde Waer hun bebloede vlagge daegde.
Eens, dat weêr de akelige dag Die 't gruwelstuk volvoeren zag In stormen nederzonk, Terwijl in ieder donderslag De naem van Karel klonk, En ieder golf hun wraek verkondde, Verdwenen ze in des afgronds monde.
Cookies on Poetry Cove