II.
De klok slaet een; en atles sluimert: Alleen de sombre booswicht waekt. Zijn sponde strekt hem tot een pijnbank. De hel, die in zijn boezem blaekt, Vervroegt hem 't uer der eeuwge wrake, Wanneer Gods gramme donder kraekt.
Des afgronds geest waert in het duister, En juicht om zijn gelukkend plan, Als toen hy de eerste stervelingen Met toren zag bedreigd, en ban. Hy juicht: hy vond wien hy verslinde - Een gloeiend moordenaersgespan.
De nacht verbreidt haer stille wieken, Maer wraekzucht, die hun hart doorwoedt, Ontzegt den hollen blik de sluimring - 't Berouw aen 't zwoegende gemoed: Reeds glimmen dolken in hun vuisten: Zy hongren naer onschuldig bloed.
Lang had de goede Graef gebeden, Op dankbre kniën neêrgestort; Een zachte slaep wenkt hem ter ruste, Met vrede en zaligheid omgord, Terwijl zijn brein in zoete droomen Op 't needrig bed gewiegeld wordt.
Hy ziet de welvaert weder tieren In dorp en stad, by ieder stand. Hy ziet de vreugd op de aengezichten, En elke borst in liefde ontbrand. Hy ziet zich overal aenbidden, Gelijk den vader van het land.
Hy heelde de allerlaetste wonde Van d'onderdaen, zijn dierbaer kind; Geen weêuw of wees die langer schreide; De booze- zelf was vreêgezind; En 't nakroost gaf den naem van Goede Aen Karel, door 't heelal bemind.
Hy hoorde gouden- englenharpen; Hy ziet hen wenken, by 't gezang; ‘O broeder, koom: de Hemel wacht u!’ En met een danktraen op de wang Ontwaekt hy, voor het blozend oosten De dikke duisternis vervang'.
Nog kondde schettrend hanenkraeien Den dag niet aen de zwygende aerd';
Nog floot geen vogeltjen, zijn nestjen Ontstegen voor het frisch geblaêrt: En Karels ziel, ten hoogen aedmend, Had Christenzuchten reeds gebaerd.
De klok van sint Donaes riep godsvrucht Ter vastenboete en bedenplicht. De Graef klimt, met verhaeste schreden, Naer 't opperste van 't tempelsticht, En bukt voor 't altaer des Alhoogen Volneedrig 't vorstlijk aengezicht.
Geen ridders die den Graef beschutten: Hem schut de liefde van zijn volk. Geen dienaers die den Graef omgeven: Hy leeft voor 't land, en vreest geen dolk; Hy bidt en waekt tot heil der zynen Voor de eerstbepurperde ochtendwolk.
Hy 's van ellendigen omgeven. Doch schuilt hier geen gevloekt verraed? 't Is of er woeste blikken gloeien- Een dolk glimme onder 't slecht gewaed Van bedelaren, op wier voorhoofd Een Caïns merk gestempeld staet!
En Karel bidt: ‘Wien zou ik vreezen, Mijn God, zoo my uw schild bedekt?’ Daer smeekt een droeve vrouw een almoes;
Hy rijst, tot meêly' opgewekt: Daer blinkt een bijl, en hakt zijn arm af, Dien arm, menschlievend uitgestrekt!
‘O Bosschaert, God vergeve u!’ Tevens Valt hy, beî de armen afgeknot. Nu priemt de dolk der wangedrochten Den martelaer, door hen bespot. Men bonst hem neêr van uit de hoogte, By 't helsch gegil: ‘Waer schuilt zijn God?’
Cookies on Poetry Cove