III.
O berg van Waterloo! o zegerijke kusten!
Ik zag u; 'k zag den leeuw, die daer met fieren moed
Zich heft, en knielde in 't stof, waer onze wrekers rusten, -
In 't stof, bepurperd met Oranjes offerbloed.
En 'k riep: ‘O goede God, hier hebt ge ons vrij gestreden.
Die berg is 't hoogaltaer van onze liefdebeden.
De zon van Waterloo vreest geen vergetelnacht,
De leeuw van Waterloo laet nimmermeer zich kluisteren,
De held van Waterloo kan nimmermeer verduisteren,
Zoo lang het belgisch hart den dwang en dood veracht.
Hij legde, als wraekgeest des Alhoogen,
De bijl aen 's ceders voet, die enkel had gebogen
Bij stormen, 't grimmig Noord ontsneld,
En die ten starren, op des afgronds hart zijn wortel
Inschietend, klom; hij sloeg des hoogmoeds waen te mortel,
En 's ceders lijk bedekte een onvergeetlik veld.
De Hemel scheen verzoend met de aerde.
Geen moeder wendde meer, na zij een zoontjen baerde,
't Verbleekende gelaet van hem wanhopig af;
Geen vader, bij dat kind haer aen de borst gelegen,
Verschrikte meer om dien gevreesden huwlikszegen,
En zag in 't wiegje' alleen een slagveld en een graf.
De Almachtige zal niet verdragen,
Dat nog Euroop geketend zij:
Wie Noord of Zuid nog durft belagen,
Gij zult, als 't strijduer is geslagen,
Oranjes heldenschim, gij zult verheven dagen,
En Nederland is vrij.