IV.
En Alva zwijgt: gelijk verstrooid,
Dwaelt over 't voorhoofd, streng geplooid,
Zijn sidderende hand:
‘Ga, spreekt hij eindlik, ga in vrêe!
De landraed wikke en wege uw beê,
En 't heil van Nederland
In zijn gerichtschael. Ga, vaerwel!’
Hij rijst, en wenkt ten laetst bevel.
Twee dagen sliep de spaensche wraek,
Twee dagen rustte van zijn taek
't Vermoeide beulenrot.
Twee dagen lang hoopte Egmonts gâ
Voor heuren echtgenoot genâ,
En bad, en dankte God,
Tot Alvaes zwaerd ontwaekte, en gram
Vergoeding voor die ruste nam.