Nazomer

II.

Ja, Paulus, kniel aen Jesus voeten: Uw schuldgevoel week voor den moed tot Jesus eer. O Magdalena, kniel!... 't is uit met eindloos boeten: Zijn liefde gaf u de onschuld weêr.

En gij die bidt (gelijk de Christus, neêrgezonken In 't Olivetenhofje', of aen het kruis geklonken), Verhef tot hem den blik, die schreit. Aen zoo veel liefde en leeds hebt gij een traen geschonken: Zie thands hem in zijn heerlikheid!

Een leeraer van de wet toont aen een kind de plaetse Der heilmaer, die verkondt: ‘De liefde is 't hoogst gebod.’ 't Is, of in 's jongskens ziel een gloed zijn vlam weerkaetse, Die 't in den Christus doopt, en hem, geen zielmelaetsche, Voert in den vaderschoot van God.

Vest de oogen, moeder, op den Christus vol ontfermen! Omvang uw kind met uwen armen! Zijn liefde is als uw liefde, is balsem elker wond. Hij kwam de onmachtigen hier tegen 't juk beschermen. Hij is de steun der wieg, de stijl der huwliksspond.

O zalig jongeling, o zalig milde vrouwen, Die dorstigen gelaefd en naekten hebt gekleed, Gij, vreemd aen 's weerelds lust, en vrij van haer berouwen, Gij, die den Christus in uw heilig werk beleedt, Gij schuddet af alle aerdsche boeien, Die 't harte pijnigen, schoon van fluweel bereid, En voeldet uw gemoed ontgloeien Voor Christus woord: ‘De plicht, God, en de onsterflikheid!’

De Christus is de weg, de waerheid, 't licht en 't leven: Zijn leer verdoolt in geen geheimenissennacht. Zijn bliksems doen tyrannen beven, Zijn stralen koestren de armen zacht.

Vrij juich' de slaef, en heff' zijn ijzren boeien Door Jesus afgerukt, dien Heiland in 't verdriet, Zelf rustig sluimerend bij 't aeklig golvenloeien. En gij, o braven, gij, die op zijn voorbeeld ziet, Denkt na, hoe 's menschen zoon, trots alle teedre banden, Tot laetste les, uit liefde, handen En voeten zich aen 't kruis gedwee doornaeglen liet.