III.
Ik zende een enkel woord, bij Frankrijks huldezangen,
U tegen, daer gij zit op zoo'n verheven stoel:
‘Wee uwer, wierd uw staf door 't oorlogszwaerd vervangen,
En reikte 't verder steeds bij hoogmoeds droomgewoel!’
Ge ontsnapte aen de eenzaemheid van bange kerkerwanden,
Gelijk uw staetspatroon aen Elbas eilandrots.
Vrees 't andre Waterloo!... 't Is uit met dwingelanden,
En rondom Sint Heleen brandt wraekziek golfgeklots.
Ga, toon u keizer!... Demp de ondempbre Jakobijnen,
Met vrijheid in den mond en guillotine in 't hart.
Doe, samen met dit ras, een heldenrot verdwijnen,
Dat steeds van lauwren raest, en lacht met moedersmart.
Een vorst, door 't volk gezalfd, steun' de algemeene vrede!
Dat hij, echt christen, met geen pseudo-helden heul'!
Hij leene een vaderoor aen heilge moederbede!
Hij zij Europas baek, en niet Europas beul!
U volge 't dankgebed van vrijgeboren zielen;
Ja, dat zelfs Engeland, u om uw deugden vier'!
Het recht beschutte u, voor verworgen noch vernielen
Ontvlamd; 't beschutte u meer dan ijzren borstpansier!
De kiel, die Cesar draegt en zijn fortuine, zeile
Ontzetbre stormen door, en steile klippen langs!...
't Verleden schrikt mij af, als ik de toekomst peile:
Gij wierpt den Groote in 't slijk; Heer, wat bereidt ge thands?