IV.
Het nooitgezien tooneel liep af,
Door gantsch een volk verstaen.
Geen prachtstoet meer, geen feestgeluid:
Het hof schudt al die schittring uit,
En trekt het rouwkleed aen,
En sleept, met neêrgeslagen oog,
Naer Leuzes kerk zich voort,
Vanwaer 't ter blijder-inkomst toog,
Ter hulde nooit gehoord.
En allen treden statig stil
In 't zwartbehangen choor.
Daer stijgt de hooge floersen baer,
Omringd van blanke-toortsenschaer,
Met schemerenden gloor.
Als of de graef slechts gistren viel
Die hier ter ruste keert,
Zoo trilt het rouwlied door de ziel,
Die deugd en ramp vereert.
Het rouwlied zweeg, de priester ging,
Bij 't stervend orgelspel,
En graef Johan kust nog eens teêr
Zijn' vader, Henegouwens heer, -
Nog eens, ten jongst vaerwel.
Men trekt dien thands, met eer omstraeld,
Den gravenmantel uit,
En langzaem wordt hij neêrgedaeld,
En 't marmren praelgraf sluit.
De smet, waer vijandschap zijn stam
Eens meê besmeuren woû,
Die pausen zelv' had uitgedaegd,
En vorstenvonnissen verlaegd,
Week voor dien liefderouw.
En graef Johan, wiens heerlikheid
Den staf vereende en 't zwaerd,
Bleef, rijk aen zielemajesteit,
Den moederzegen waerd.