Nazomer

III.

Men zag er vier paer banken klimmen De een boven de andre, dicht vervuld Met vreemden monniken, gehuld In zwarten dosch, als nare schimmen.

De broeder klom ten predikstoel, En schilderde de negen chooren Der zalige englen af, verloren In d'eeuwgen glans des Ongeboren, En tolkte in hymnen zijn gevoel.

Elk monnik, daer op de eerste banke Gezeten, ging stilzwijgend heen. De broeder, schoondie schaer verdween, Vervolgde met verrukten danke, En maelde 't tweede cherubschoor Na 't eerste choor der seraphijnen, En zag de tweede schaer verdwijnen, En, bij elk ander-choorverschijnen, Ging heimlik weêr een schare door.

In 't end was niemand meer gebleven Dan vader abt, vol zichtbaer wee. Hem vragen de verbaesde twee, Waer zich die monniken begeven; En vader abt, met diepen zucht: ‘Bedriegt u niet: ach, die verwaten', Die in de negen chooren zaten En nog den hemel niet vergaten, O broeders, zijn uw woord gevlucht.

‘Gij zaegt hen allen hier gezeten Naer d'ouden rang van 's Heeren troon. Uw tafereel der hemelwoon Bracht hun de helle van 't geweten: Dat viel op aerde hun te zwaer.

Uw' monde ontvlogen bliksemstralen, Om op hun schedel neêr te dalen, Als toen de aertsengel uit Gods zalen Neêrschitterde op hun trotsche schaer.

Uw bede, broeders, zegepraelde, Gevloeid uit christelik gemoed, Des avonds, toen uw wankle voet Moede in 't versomberd woud verdwaelde. De Heer vernederde onzen trots: Wij moesten u een rustwoon leenen, En 'k moet u, dóor het donker henen, Geleiden tot het zij verdwenen: Ja, 't Godvertrouwen is een rots.’

Toen bracht hij ze op de goede bane, En ijlings week hij uit hun oog. De morgensterre steeg omhoog, Den zonnelichte tot vermane. 't Was nog geen dag, geen nacht was 't meer. Zij zagen om, niet zonder schrikken; En 't klooster, dat ze mocht verkwikken, Zonk d'afgrond in vóor hunne blikken, En, zingend, dankten zij den Heer.