Nazomer

III.

Stil, krijgsherinnering!... Op eens doet uit den toren, Die in 't ontvolkte stadsruim stijgt, Traeg de avondklok haer toon ter liefdebede hooren: De doodsche vlakte wedergalmt er van, en zwijgt.

Wien zou die toon en die stilzwijgendheid niet schokken? De hertog weegt, gelijk een stofjen in zijn hand, Den aerdbol: ‘Ginds, zucht hij, in hooger vlam ontbrand, Ginds, waer het starrenheir zijn post weêr heeft betrokken, Is mijn verheven vaderland.’

Joinville bidt: hij bidt genade Voor vriend en vijand saem, voor volk en vorstendom. Hij bidt en voor zijn stam en voor zijne eedle gade, En dat afschuwlik veld keert in een tempel om.

Zijn gade (minnend hart, de ziele zijner beden, Die hem, verschopt door 't wuft Parijs, De ballingweereld schiep tot huwliksparadijs, En hem te meer bemint, hoe meer hij heeft geleden), Zijn gade, waer, waer is ze thands? Des Oostens morgenstar, met onverdoorfbren glans Bekroond, Jeruzalem, welks puin blijft hooger schallen Dan 't puin, waerop hij staert, Bezit haer in zijn stille wallen, En leent der groote vrouwe een haerd.

Op Golgotha, waer eens des Christus liefde straelde, Als godlik beeld van broedermin, En op den afgrond zegepraelde, Bidt licht de christene vorstin, Die haet met liefde meê betaelde; Licht waekt ze bij het heilig graf Des Heilands, die, aen 't kruis, zijn vijanden deed beven, Den dood verwon, en 't voorbeeld gaf Van 't liefde- en zegerijkst vergeven.