Nazomer

III.

Een grijzaert stond voor mij, een man der oude dagen, Wien broederliefde uit de oogen brak, En die, met sneeuwen baerd, de kruin omhoog bleef dragen, Gelijk een patriarch; en de achtbre grijzaert sprak:

‘O zoon der aerde, wien haer jammer 't hart doet bloeden, En die haer toekomst in wilt dringen, 'k zal u voeden Met manna in uw rouw. Mijn luit Weêrgalmde op 't volksgeschrei, bij 't rinkelen der keten, Terwijl Europa, in doodsschaduwen gezeten, Verbleekt, gelijk een plots verweduwlikte bruid.

De Christenheid, wie 't kruis tot scepter wierd geschonken, Verheven zielsvorstin, volheerlik uitgeblonken In sombren katakombennacht, - De Christenheid, eens groot door liefdes oppermacht, Die op den dorsten grond het mildste vocht deed regenen; Wie akkervelden (eens woestijnen) zingend zegenen, Blijft eeuwig groot, bezield met eeuwig jonge kracht.

God wapende den mensch, dien liefde hoog doet zetelen, Met goddeliken blik: bevoorrecht sterfling boort Hij in de toekomst bij den optocht van vermetelen, Door valsche orakels aengespoord.

Zij zijn een werktuig in de hand van 't Alvermogen: Gelijk 't barbarrenrot, door 't Noorden uitgebraekt, En 't oude Rome toegevlogen, Wier heerschzucht elk gevoel van menscheid had verzaekt. Maer ook de laetste zuil van 't nieuwe Rome zinke, De ceder valle op Libanon, De christene aedlaer, in wat boei hem de aerde klinke, Verbreidt de wiek, opdat hem 't Godslicht tegenblinke. En wie verspart hem ooit de baen ter liefdezon?

De berg van Ararim, wiens kruin een altaer voerde, Ziet vruchtloos naer den dienst van vroegere eeuwen uit; Maer eeuwig staen zij vast, wat storm den zwakke ontroerde, Wie Jesus woord in geest en waerheid samensnoerde, Als snaren éener hemelluit.

Wat outer schittert ginds, op oorlogspuin gerezen, Te groot voor kunst- en pronkgewrocht? Door bloed en tranen is 't gekocht. De liefde, als priesterin van God zelv' uitgelezen, Genaekt: een hooger glans straelt van haer vriendlik wezen, En bij haer offerand wordt de Opperste geprezen In elken menschen-ademtocht. Zij slaet heure armen, als een moeder, om heel de aerde. Ze is 't beeld van vrijheid, waerheid, licht: Al wat verdrukking, al wat zielsverbastring baerde, Verzinkt voor d'opslag van haer heilig aengezicht. Ja, ze is ten hoofdpilare aen 't heiligdom gegeven; Ze is de eeuwige outerlamp, en de onverjaerbre psalm; Ze is 't hemelrijk beneên en in 't verhoogde leven, En waer heur blanke hand het wierookvat doet zweven, Daer geurt onsterfelike walm.

De volksgod van de wraek, voor Jesus woord bezweken, Verdween, en de Eeuwge blonk als vader van heel de aerd. Hij wil der oudren schuld op 't schuldloos kind niet wreken, Wiens hart de liefdewet bewaert.

Een lichtgeest vonkelt neêr. Den afgrond ingevlogen, Sluit hij den put met sterke hand, Die dampen zendt ten starrebogen, En legt de dweepzucht, de schijnheiligheid, de logen Aen onverbrekeliken band. De Heere heft zijn wan: gezuiverd is zijn koren, Dat liefderijkere eeuwen voedt. Gelijk de wil der schaer in 's Heeren lof verloren, Moge, onverdeeld, de ziel des menschdoms hem behooren, Versmolten in des Heilands gloed!’