Nazomer

V.

Hoe treffend heerscht de rust, waer vroeger alverwoesting, Als een hyëna, heeft gewaerd! Gelijk in vroegere eeuw Europas riddervaert, Ten verren Oostertocht geschaerd, Stroomde alles hier te saem, ter krijgslaurier-inoegsting, Van 't uiterst end der schuddende aerd;

Maer 't was geen heilig graf, dat door geloovige armen Beschermd moest zijn voor 't ongeloof; Neen, neen! het gold alleen het politiek beschermen Des volks, voor 't woord van Christus doof!

Zoo speelt de tijd met u, o volken, Die aen een vuig belang, waer hoogmoed blind voor strijdt, En dat u vreemd is, 't leven wijdt! De krijg koomt van der hel, ten kamp met vuer en dolken; De vrede koomt van God, als 't zonlicht uit den wolken, De liefdestrael van 't oppeɐoog. Wel hun, die liefde en vreê vertolken! Zij staen, den tijd en 't lot te hoog.

Roem, Hoogmoed, op uw zegepralen, Wat laet gij achter u? Het puin, het bloed, den traen. U vloekt natuer: zij zelv', die droomerige maen Schijnt, treurig, bleeker neêr te dalen, Waer gantsche legers zijn vergaen.

Ook de Etna woelt en kookt, en schokt de naeste stranden, En stort, met forsch geluid Aen 't brullen en aen 't branden, Zijn lavagolven uit, Maer om het volk, aen 't krakend dak ontvlucht, te troosten, Verkeert verderf in overvloed, En geelen eenmael dubbele oogsten, Waer angst en dood heeft rondgewoed.

En wat toch groeit en bloeit, waer 't menschdom is gezonken In aeklig puin, bij 't krijgskanon? En wat toch laeft en leeft, waer triompheerders blonken,

Dan oegsten, vetgemest met lijken, schrik der zon. Een grasje', een halm te meer, ten loone Des arbeids, zegen Gods, schenkt eerbiedwaerder kroone, Dan welke de oorlogszucht ooit won.

O, vlieg' de zaelge tijd het menschdom spoedig nader, Dat 's overheerschers naem in schandenacht verdwijn'! Dan koomt het eerst uw rijk ons toe, o Hemelvader, En voor elk christenvolk, geen eigen zielsverrader, Zal de oorlog helsche gruwel zijn.

Zoo denkt Joinville, en van 't heelal-doordaevrend storten Der trouwe burcht, die lang drie machten heeft bespot, En van dit volken-samenhorten Wendt hij een liefdeblik tot God.

Waer vliegt verbeelding, ver van al dien legerdrommen, Ver van dien velde, met hem heen? Ginds, in den zwarten schoot der golven, dof aen 't brommen, Rijst, als een schandpilaer, den afgronde uitgeklommen, Het eiland Sint Heleen! - Napoleon zoo groot! Napoleon zoo kleen! - Des Mans gebeente ontvoerd aen die verloren kuste, Aen die verpletterende ruste, Waer Gods voorzienigheid hem toe verwezen had! En hij, Joinville zelf, van mijmring aengegrepen, Veroordeeld dit gebeente (als waer 't een schild en schat Voor Frankrijk en zijn troon) te slepen, Langs heen de eentoonigheid der grootsche golvenbaen, Naer dit Parijs, dat sints... Niet verder!... 't Aerdsch gewemel Verdwijnt... Sebastopol verdwijnt... Alleen de hemel Blijft aen den balling, en verrukt staert hij dien aen.