IV.
Zoo ons een heilge hoop bedriegt, -
Zoo de ondeugd al ons werk verwoestte,
En onze hand maer stoppels oegste; -
Kind, zoo dit tooverlachjen liegt,
Dat u gelijk maekt aen de wichtjens in den hoogen; -
Zoo moeder ooit, o Florimond,
Den feestdag, toen ge ons wierd gejond
Naest mij herdacht met sombren oogen; -
(Verhoede 't God, o liefdepand!)
Dan zal ik, eerste mijner zonen,
U op den blanken kerkdosch toonen,
Bereid door blijde moederhand, -
Op 't reinheids-zinnebeeld, dat u eens heeft omhangen,
En zwijg, maer wijs het, zuchtend, aen,
En manend spreekt de vadertraen:
Kind, zoo heeft u de vont ontfangen!