III.
Weg met den stelselen der wijzen,
Als stof verstuivend in d'orkaen!
't Geloof, dat mij, als mensch, doet rijzen
Tot God, is uit hem zelv' ontstaen.
't Verlevendigt me een rein herdenken,
Door leed, noch tijd, noch graf te krenken;
't Biedt mij den schat die niet vergaet,
Aen mot, noch worme buit gegeven,
En baert me een zweem van 't hooger leven,
Bij zijner schoonheid dageraed.
Al wat geen menschenhulde bedelt,
Als inspraek van een vrij gemoed, -
Al wat een Irus zelv' veredelt,
Belijde ik luid, als waer en goed;
Maer wat ons zelfgepeins vernedert,
De zucht voor 't reine en groote ontvedert,
Ons wroeten doet in draf en slijk,
En vóor 't altaer den haet wil zaeien,
Waer liefde 't wierookvat moet zwaeien,
Dàt koomt niet van des Heeren rijk.
Onwaerdig uwer voorgeslachten,
Zult gij, wie voor den Baäl kniel',
Uw korten adem hooger achten
Dan uwe onsterfelike ziel?
Zult gij God zelv' in haer miskennen, -
Uw goddelike waerde schennen,
Voor wat een ijdle weereld roemt?
Neen, dat veeleer ons 't bloed verstokke
In de aedren, dan ons 't denkbeeld schokke:
Ik heb me op aerde reeds gedoemd.