Nazomer

VI.

Ja, daer alleen woont liefde en vrede, Waervan een ijdle weereld droomt, En die de ziel hier binnenstroomt Bij de innig uitgestorte bede. Hem wenkt een huisgenooten-krans Daer heen: zijn vader, broeder, zuster. Hij leed zoo veel in allen: thands Klopt aen den pelgrim 't hart geruster.

Louisas lieve naem vloeit van zijn lippen. Ginds, In Belgie, ligt ze zacht te slapen, Vorstin ook in het graf; ginds blijft de wonde gapen In velen boezemen. De prins Herdenkt vol vreugd dat land, het toonbeeld aller volken, En Belgies zetel, die, bij storremzwangre wolken, Bleef staen, verheven boven schrik... O deugd, op graf en puin gevoelt men best uw waerde! Joinville rijst, en schiet een teedren, jongsten blik Op 't arm Sebastopol, dat bangen moedersnik, En langen vaderkommer baerde, En keert, in diep gepeins, naer 't vreemd herbergzaem dak. En wat zijn borst ook sints bezwaerde, Wat scherpe doren hem den ballingshiel doorstak, Hij dacht dien avond na, en dacht niet meer aen de aerde.

Zoo klimt, met vasten mannenvoet, Vol wetenschappeliken gloed, Op Chimbarossos kruin een Humbold; tot dat stijgen Bemoedigt hem natuer: hij staet, Hij rust nu, met bezield gelaet,

En hoort diep onder hem der schepping afgrond zwijgen. En bij die stilte, bij dier wolken majesteit, Hem over 't voorhoofd, als des Hemels troon, verbreid, Dien zijne ziel stil aen blijft hijgen, Ver boven 't slangenbroed aen 't biezen en aen 't krijgen, Denkt hij het menschdom en den Schepper na, en spreidt Zijn smeekende armen uit, en vliegt den Heere nader, En, in die ondoorgrondlikheid Verzonken, bidt hij: ‘God, almachtige!... onze vader!’