Nazomer

II.

Maer de dag verschemert langzaem. Vriendelike rustbodin, Daegt de maen: het ruim verzilvrend, straelt ze aen onbewolkte tin, Die bestendig even liefdrijk op de weereld heur gelaet (Als een moeder op den kleene, sluimrend in de wiege) slaet, 't Zij de onmenschlike oorlogskarre over 't lijk eens legers vlieg', Of het windjen op den akker gouden korengolven wieg'. Waer de tenten eenmael rezen van het fransch en engelsch heir, Schiet zij hare schemeringen op den franschen balling neêr. Stom ligt wijd en zijd de vlakte. Arme vorst!... waer denkt hij aen, En wat wil die, langs zijn wangen nederpeerelende, traen?

Hij denkt aen u, der Heeren Heere, Wiens vadervinger 't lot van vorst en volk geleidt, En, wat hier woele en ommekeere, Daer boven rustend in uwe eeuwge majesteit, 't Heelal vervult met uwer eere.

Hij denkt aen Frankrijk, aen zijn wieg Op dezen bodem, 't graf van onoptelbre Franschen. Met welker kroon de tijd vervlieg', Dat land blijft immer zijns: geen kroone kan ontglansen, Die liefde om 't somber voorhoofd vlecht Des ballings, die zoo ver den vaderlande ontweken, In hut en hof, in blijde en onbezielde streken, Hartstochtlik aen den grond van zijn geboorte hecht.

Zie daer dan de overwonnen stede, Waer Englands oorlogs-eer, bij 't breken van den vrede, Verbazend in een zeedlik graf Verzonk; waer Frankrijks klauw zoo, gram, bij 't wreed ontbranden Des nijds, in Ruslands ingewanden Rondwroetend, jubelde om des Czars verkorten staf. Joinville zucht den velde tegen, Zoo rijk in ramp, zoo arm in zegen, En wendt er 't bleek gelaet van af.