Nazomer

III.

Nu groeit met elken dag 't nieuwsgierige verlangen Des pachthofs naer het zien eens treins, gewiekt met stoom: Hij laet den geest geen rust, en ratelt in elks droom. In 't einde, o vreugde! wordt de spoorrid aengevangen; Maer toch het schouwspel van een vliegend dampfornuis Wacht nog den vader slechts en d'oudsten zoon van 't huis. De mechelsche ijzerbaen ontsluit het eerst haer sporen, En 't naeste punt is ver, waer langs de trein koomt, maer De vader, noch de zoon acht moeite en tijd verloren; Zij gaen er vrolik heen, als of 't ter kermis waer'.

Zij komen, toeven. 't Wordt al later: de avondkimmen Verbleeken, spoedig valt de scheemring; in het rond Wordt alles stil, eerlang is 't donker. Elke stond, Die traeg en trager kruipt, doet hun verlangen klimmen... Maer: ‘God! wat nare gil daer verre! wat genaekt! Brult daer een wolvenhorde? Is 't onweêr?... En hoe blaekt Die laeie vuerstreep!... Wordt de poort der hel ontsloten?... Wat rook en vonken! Welk een weêrlicht langs den grond?’ Riep ijlings 't paer, en, onweêrstaenbaer voortgeschoten, Kwam, vloog de stoomkoets aen, en was er, en verzwond.

Hoe stonden zij verbaesd bij dat gevleugeld rennen Van 't meesterwerk der eeuw, dat ruimte en tijd bespot! Zij loofden, biddend, uit den grond des harten, God, Wiens goedheid zulk een macht den menschen heeft gegeven. Ja, 't Evangelie had zijn heilwoord in hun ziel Gestrooid, en 't was een zaed, dat op geen rotssteen viel. Ze keerden, zwijgend, weêr, verhaesteden hun schreden, En schilderden, vol dank, getrouw die vuerkoets af, Weldadig wonder, voor heel 't aerdrijk opgetreden, En vliegend onvermoeid met vogelvluggen draf.

Er is een oud gebruik, gewijd aen 't zoet herdenken; Dies sprak de pachter tot zijn huisgezin en volk: ‘Men plante een appelboom, ten teeken ons, ten tolk Voor 't nakroost van 't geluk, dat ons die baen zal schenken. Haest wordt ons eenzaem dak ook blijder dan weleer. Vast zien wij vriend en maeg uit Henegouwen weêr, Die we aen den broederhaerd sints jaer en dag niet zagen, En 't algemeene heil welt ons tot zegebron. Ons boomtjen worde een boom! Eens moog' hij vruchten dragen, Frisch opgeschoten bij des Heeren dauw en zon!’