IV.
Maer allen juichen, die, als de eerste christenvaderen,
God huldigden in hem, die God verkondde aen de aerd.
En, als de vijgeboom, met frisch ontplooiden bladeren,
Aen milde vruchten rijk, zich hieven, Christus waerd.
Ik zie die zaligen: de deugd blinkt op hun wezen.
Sprak zielverrukking daer in 't halleluiah niet?...
Geen spooken meer: ze zijn verzwonden... Het gebied
Der nacht bezweek; het licht regeert... Blink, onvolprezen
Zielsheiland! Die u mint, is boven 't graf gerezen,
En 't christenhart verkeert bij hem in eeuwig lied.