Nazomer

II.

Aen Gent, herbergzaem te aller tijd, Die menig leed genas, En ook den vreemde een moeder is, Ontzegt de dwingland deerenis Voor wie zijn vijand was.

Maer ijlings droomt hij, op zijn troon, Een nieuwen ijzren band. ‘Waer is de Spanjaert, die mij tart? 'k Wil meester wezen van zijn hart, Een speelbal in mijn hand.’

Hij spreekt: op keizerlik bevel Vergadert hunne stoet. 't Kazerneplein wacht ze allen af. En zij staen op, als uit het graf Gerezen, traeg van voet.

‘Wat wil men ons? Waer voert men ons? Wrook Spanje ons jammerleed? Verkwikt ons dra zijn warme zon, Of velt ons 't schroot van 't krijgskanon, Dat ons niet bukken deed?

Het was een koude winterdag: Zij wagglen, bibbrend, voort In lompen, en hun pinkend oog Heft, biddend, zich ten hemelboog, Waer Godes zonne gloort.

Wat zien ze op 't breed kazerneplein? Een franschen krijgerstoet, Die met zijn pracht-galonnen blinkt. Het krijgsmuziek heft aen, en klinkt Vol jubelenden gloed.

De Spanjaerts staen op éene rei, Met weigrend hart en oor: Want daer in ruist, als hemelval, Het spaensche lied van berg en dal, Eens uitgestort in choor.

Want daer in ruist het wiegelied, Dat eens hun moeder zong, En dat ook voor hun eigen kind Uit vrouwenlippen teêr bemind, Vol zaelgen wellust, klonk.

Want daer in bruist de aloude psalm, Het Super flumina, Voor vorst en vaderland tot God Geschreid in Spanjes jammerlot, Opdat het niet verga.