II.
Men brengt, zoo heimzinnig bedekt, het tafreel
Tot den heere pastoor. Met dorstige keel
Zegt deze: ‘Sa, Mietjen! een flesch uit den kelder!
Men drinke, en men klinke op dat stukjen eens helder!
‘Ontsluier 't me wat!’ Men ontbloot op die vraeg
Het bovenste deel van den doek slektraeg.
De eerweerde staert met glinstrenden blikken,
En kan er zich oogen en hart aen verkwikken.
Daer staet ze, als een maget van 's Heeren gesticht!
Blank linnen omlijst haer 't heilig gezicht,
Zoo zedig en zacht de biddende oogen,
Met hemelsch lachjen de lippen omtogen.
Daer staet ze, geschilderd in Raphaëls trant,
Zij draegt een brevier in der eene hand, -
In der andre, een lanteerne om 't officie te lezen
(Iets, wat den Satan niet lief en moest wezen).
Naest haer staet deze, met horenig hoofd:
Hij heeft al 't lanteerenlichtjen gedoofd
Met zijnen blaesbalg der oude dagen,
Dien hij, als stokebrand, mag dragen.
Een engel, met eener brandende keers,
(Al kijke de vijand zoo dwars en dweers).
Ontsteekt op nieuw de godvruchte lanteerne,
En plaegt op zijn beurte den plager eens geerne,
En schijnt te zeggen, met spottend gezicht:
‘Je bent voor het vuer, et ik ben voor het licht.
Dat elders zoo'n domperspel je vermake!
Ieder zijn zending, en ieder zijn take.’