Nazomer

II.

Germaenjes kostelikst kleinood, Bard Rutgers hoogste welbehagen, De aloude luit, die, vrij en groot, In heuren wonderbaren schoot Het lentgesuis der vrededagen, Of 't stormgedruis der oorlogsslagen Besluit, is aengebracht. Daer vat En knelt de slaef den waerden schat Blijde in zijn sidderende handen, En prangt ze aen 't kloppend harte teêr, Als vond hij op uitheemsche stranden Een langvermisten liefling weêr.

Daer staet in diep gepeins de slave, Zoo vrij van zin, - de bard zoo trotsch, Opdat hij 's vrijmans adel stave; En, duldloos, vol des zangergods, Zijn gloênden boezem ingevaren. Hij slaet, met vasten greep, de snaren Stout aen, en sterrelings omhoog, (Met opgespard, doordringend oog, Gelijk een schutter) blijft hij staren. Nu breekt hij los, en barst hij uit; Nu klatert de onverslaefde luit.

‘Romeinen, Woden daelt, aen 't hoofd der heldenschimmen De God daelt van zijn wooning af, - De God des oorlogs, die van uit Germaenjes graf De wraek gewapend zal doen klimmen.

Wees welkom, held, omgord met rosse leeuwenhuid! Sla Rome wijd en zijd haer klauwen, Ten roof van slaven, uit; Germaensche zielen won ze niet ten buit. Wat jammerleed ons moog' benauwen, Wij knielen niet voor haer ontzach, En, voelen we onze kracht op 't oorlogsveld verflauwen, Wij sterven met een lach.

En waerom neêrgebukt voor Romes ijzren wetten, Ook bij den blik des doods, Daer Woden ons verschijnt, als in 't Walhalla grootsch? Of zou een Cesar d'ijzren zool op 't harte ons zetten, - Ons, mannen van het Noord; - ons, eeuwig vrijheidszaed? Ik zag dit rijk, dat mensch- en Godendom wil tergen; Ik zag die opgestegen dwergen Rondwroeten in den draf van weelde en overdaed; 'k Verbleekte, bloosde, en wendde van de zeven bergen Het verontwaerdigde gelaet.

Wat zegt de trotsche Stad, met heuren pronkpilaren, Met heur paleizen, en heur marmeren altaren, Voor hem, die 't oud Germaenje en zijne hutten kent? Een sterke vrouw, die 't mildgezegend bed niet schendt; Een blond en blozend kroost, met uitgezetten schouderen, Met breedgewelfde borst, als evenbeeld der ouderen; En dieren, tot den ploeg en jachtspriet opgeleid, Ziet daer Germaenjes schat, Germaenjes heerlikheid!

Groot is het door zich zelven, Groot zijt ge door uw pracht. Of waent ge mooglik, o Romeinen, trotsch geslacht, Dat ons de heemlen niet plechtstatig overwelven, Wanneer onze offerand den Goden wordt gebracht?

Ons is het heiligdom der ongemeten bosschen, U, steenen tempels, opgericht door menschenhand; Ons, de onafzienbre Rijn; u, 't kleene Tiberstrand; Ons, Wodens eikenstam; u, Bacchus druivetrossen. Wij maken niemand slaef, en blijven vrank en vrij. Gij hebt het Kapitool; 't graf en 't Walhalla, wij.

't Walhalla!... ja, gij wenkt, o Woden, 't oog ontfonkeld. Gij hebt de blonde lok, die u den hals omkronkelt, Volheerlik omgeschud. Triomf! ik zie de zonen Van 't eeuwigvrije woud en de eeuwigvrije hut. Ik zie mij Woden met een liefdeblik beloonen. Duik, Tiber!... Daelt, paleizen!... Kapitool, zink neêr In 't stof!... Ik zie Germaenjes helden weêr.’