II.
O, wat was ik eens rampzalig,
Toen geen hart nog rustte op 't mijn;
Toen 'k mijne ouders had verloren,
En ik de avondster zag gloren,
Zonder troostwoord in die pijn!
Nu eerst weet ik, wat zij wilde,
Die verschriklike eenzaemheid,
Die me, ook in 't gewoel verplette,
En haer looden voeten zette
Op mijn boezem nat beschreid.
Nu eerst weet ik, wat zij wilden,
Al die zuchten mijner jeugd,
Toen ik 's avonds 't veld doordwaelde:
Tijd, die leed met lust betaelde,
En wien 't mij zoo gaerne heugt.
Nu eerst straelt voor mij de toekomst
Ook in mijn verleden door,
En voert liefde en dank me, als vader,
D'Oppervorst en Schepper nader,
Die tot leenheer mij verkoor.
Nu eerst voel ik 's levens waerde
En Gods eeuwig medelij,
En keer telkens weêr vol blijheid
Naer mijn woon, als burch der vrijheid,
En altaer der poëzij.