IV.
Wat zag ze, rillend als een blad?
Dees aen de galg, en dien op 't rad!
En, aengevat
Van angst, versmelt ze in beden:
‘Vergifnis!... 'k daegde uw bliksem uit.
Alvader, wijs is uw besluit
In onze tegenheden.’
Zij luistert... heilig aengedaen,
Hoort zij de gouden harpen slaen;
Een stem heft aen:
‘Laet dankbre tranen stroomen!
Opdat geen kwaed hun 't jong verstand
Verleide, heeft des Heeren hand
Hen van der aerd genomen.’
Altaer en schimmen deinzen af.
Zij strompelt, op haer eiken staf,
Bleek over 't graf
Van haer beminde dooden,
Naer huis, bij 't vriendlik licht der maen,
En smaekt weêr 't zoete van den traen,
Der godvrucht aengeboden.
Wat is haer, na dien hoogen glans,
Dien weerschijn van den hemeltrans,
Nog de aerde thands?
Zij wil, zij wil daerhenen,
De nacht verloopt, de dag breekt door;
Zij was gevlogen naer het choor,
Dat vreemd is aen ons weenen.