II.
Republiek, is 't dondrend woord,
Weere en wacht doorbrekend:
't Vorstendom van Zuid en Noord
Hijgt, van angst verbleekend.
Maer bestendig heerscht de min
In elk vogelnesteken,
En ons blijft ons huisgezin
't Liefst gemeenebesteken.
Maer nog bloeit het vrederijk
In der biën wooning,
En mijn dak, die stille wijk,
Viert me nog als koning.
Vorsten vallen van hun troon,
Bij des aerdbols schokken;
Maer wat oog zoude op de kroon
Van den vader wrokken?
't Helsche vuertuig braekt den dood
Op de lauwerbane;
Maer ons blinkt nog 't morgenrood,
Nog, de zilvren mane.
‘Oorlog!’ schreeuwt met schorre keel
Weêr Euroop ons tegen;
Maer mij lokt nog dit priëel;
Nog, die groene wegen.
Zie, hoe plechtig een milde hand,
Wie ook troonen bedel',
't Troongordijn der heemlen spant
Over onzen schedel!
Zie de schoonheid, zie den lach
Van die jeugdige aerde!
Mij ook dalen dauw en dag,
Plantjen zonder waerde.