Nazomer

V.

Dat was gezang, als krijgsgeschal, Bij 't rammelen der slavenketen; Dat was gezang; dat waren kreten Van wrok en wraek, hun toegesmeten Door 't fier Germaenje, door 't heelal: Dat was 't orakel van hun val.

En Rotholf zwijgt, zijn boei vergeten. Nu beeft, verkrompen in zijn niet, Het vleiersbroed, en hun geweten Ontwaekt, en staert op 't zwart verschiet. Die vanen, om de zael gehangen, Bezielen zich: 't is 't schimmenheir, Dat bij germaensche vloekgezangen, Hun toevliegt met ontzachbre speer; Die schilden weemlen heinde en veer; 't Zijn wrekers in het stael geschoten; Die knotsen plettren den Romein; Aen Cesar, 't hoofd dier vloekgenooten, Verspat het overtrotsche brein.

Op purpren dischspond neêrgelegen, Waent hij dien vloekzang opgestegen Tot voor den zetel van Jupijn, Die, door der menschen leed bewogen, In 't einde zijn beminnende oogen Op d'onverslaefbren vader Rijn Wendt, en de vorst, met schrik omtogen, Ziet reeds het dreigend Noord gevlogen In laeie vlam: als 't vuergebergt, Dat lange smeult, maer oppermachtig Eens, zijner lange rust indachtig, Zoenoffers voor zijn kaken vergt. Reeds ziet hij de Eeuwge stad, zoo prachtig, Diep neêrgebonsd in schandenacht - En in haer vest, beroofd van kracht, Alom de krijgsvernieling spooken, En 't menschdom eindelik gewroken Op 't volk van wellust en van bloed. Reeds hoort hij 't kraken van zijn zetel.

Het zwaerd van Nemesis behoedt Den bard, heldhaftelik vermetel, Voor elke straffe. Ja, de moed Ontbreekt geheel den werelddwinger, Om hem door d'opgestoken vinger Te werpen, bij het feestgehuil, In d'opgespalkten leeuwenmuil.

Maer de eedle man, die mocht getuigen Voor vaderlaud en vrijheid, voelt Zich weêr op aerde, bij die vuigen, En roept, terwijl zijn toorn nog woelt: ‘O bronwel van mijn zielverrukken, Gij, die de deugd bezingt en wreekt, Thands hebt gij uitgediend’ Hij breekt Germaenjes lier, en smijt ze aen stukken Op 't vloergesteente, en trappelt haer In 't aenschijn van de roomsche schaer, Die voor de macht des lieds moest bukken.