Nazomer

II.

Wenscht gij, dat eens uw veder zegeprael', Verdiep u niet in d'afgrond van de tael, Gepeild, zoo zegt men, door een paer klassiekers, Doorzetelde en doorbrilde akademiekers, Het jong genie der Vlamingen tot schrik. De een scherp van neus, en scherper nog van blik, Doordrongen van alouden perkementen Reeds in der tijd, toen elk ze nog verstiet; Die zich in 't brein wist hairkleen vast te prenten Al wat Atheen en Romen achterliet, En wil, dat ook het vlaemsche kunstgebied Den cijns betael' dier langverjaerde renten. En de andre... oprecht! een lastig letterprins, Nauwkeurig in zijn Bilderdijk te lezen, Verbilderdijkte; maer die allensins Veel beter wierd om fijnen smaek geprezen, Indien hij voor een onderaerdsche wijn- Bibliotheek wat meer bezorgd wou zijn, Wat minder voor al onze jonge schrijvers, Die hij vervolgt met de ijzren roê des drijvers, Waer zich hun geest een buitensprong vermeet.

Schoon ook dit paer bestond uit professoren, Al heete men of David (de onpropheet), Of Bormans, dien Atheen nog kan bekoren, Denk toch niet, dat het in den appel beet Van d'ouden boom der kennis: 't is verloren Als schrijvers, zoo 't alleen te schrijven weet. Dit moeilik paer, en 't boekvertier vergeet. Dat zijn ze niet, die hier Wilhelmus blazen: Wij lachen wat met al dien letterbazen,

Die wroeten, tobben, zwoegen ademloos, En slechts de doornen winnen van de roos, Die op u lacht en wacht, met al haer kleuren, Met al haer schoon, en al haer frissche geuren; - Op u, wiens pen het volksroman verkoos; - Op u, wiens geest, op eens in vollen bloesem Ontloken, spreekt: ‘Er klopt wat in dees boezem. De kunst is als de liefde en de fortuin: Zij kust en koost het liefst een blonde kruin.’ En 't brillend paer, 't zij klerken dan of leken, Waervan ik even de eer had u te spreken, Is vast vergrijsd, 't en waer 't zijn hoofd mocht steken In hoogeschool-pruik, 't zij dan blond of bruin.

- Maer 't is geleerd! - Geleerd!... wat wil dat zeggen? Dient men zoo iets nog heden te weêrleggen? Ja, dat was goed in d'oud geleerden tijd, Toen men nog niet een heir van folianten Vervangen had door Letternieuwscouranten; Toen men nog schreef met ingespannen vlijt, Na studiën aen tael en stijl gewijd, Na grondig onderzoek, als schoolpedanten; Toen niemand nog van feuilletonnen wist, En, tegen zoo'n centiem of twelf den regel, De onsterflikheid nog niet en werd betwist. 't Diploma van groot man, waer 't bloed bij gist, Bekoomt men nu wel zonder wassen zegel, En perkament. Opdat men iets vertell' Moet men voortaen geen hooggeleerde heeten; Zij lukken meestal 't best, die 't minste weten, Hoe men in 't neêrduitsch richtig schrijve en spell'. Hier geldt het woord van zeekren Snagarel,

Houtkliever, en groot doctor: ‘Het was daer In vroeger tijd heel anders mede, maer Dat 's alles nu verouderd en vergeten: Wij hebben 't al verkeerd en omgesmeten.’ Dat klinkt vrij beter dan, wat, lang geleên, Een dichter zong, wiens naem mij is ontvaren: ‘Houd onder u uw kunstwerk negen jaren.’ (Ik hoorde 't dus eens naer 't latijn verklaren.) Die meester was een man van 't streng voorheen, En wij, we zijn van onzen tijd alleen In proza, of op onze prozasnaren.