II.
Wij bidden, diep in 't stof gebukt,
En wenden van der vont de blikken
Op u, die ons zoo kunt verkwikken,
Zoo de afgestormde ziel verrukt; -
Op u, die nog van heil en heiligheid doet droomen,
Als duivels onder menschenschijn
De ziel ons martelen met pijn,
En jubelen, waer tranen stroomen.
De priester koomt, vol majesteit,
Met gouden stool in blanke kleederen,
En voelt zich mede 't oog verteederen,
Op 't minlik kind gevest. Hij breidt
Nu tot den Heer, ontroerd, verrukte handenpalmen:
‘Verzaekt gij aller boosheid, zoon?’
Hij spreekt, en 's Allerhoogsten woon
Hoort plechtig 't jawoord wedergalmen.
't Lief kruintjen druipt van zuiver nat,
Waer 's priesters handen 't meê besproeien,
En hemeldauw schijnt neêr te vloeien
Op onzen Godgeliefden schat.
De kleene ligt daer, als een witte roos, bepeereld
Met ochtenddroppelen; en zoet
Ziet de engel neêr, die eens zijn voet
Bewaekt bij 't wandlen door de weereld.