Nazomer

III.

En, biddend, wachtte in 't kerkerslot Een christen, rijk in trouwe vrinden, Op 't uer, dat hem van 't stof ontbinden En zalig voeren zou tot God. 't Was Luciaen, den priesterklauwen Ter prooi, maer vrij van zielsbenauwen, En rustig in het aekligst lot.

Kan 't zijn? Heeft dan de wreede staet Niet alle medelij verstooten? Des christenen geloofsgenooten Omringen hem, met kalm gelaet. Hoopt Rome mooglik, dat hun tranen Tot laffe daed hem zullen manen, In 't aenschijn van den dood en smaed?

Zij drukken Luciaen de hand, En spreken: ‘Broeder, heil en vrede! Verhoord wierd dan de liefdebede, In onze borst voor u ontbrand. Gij gaet den dood voor Christus lijden: Gij gaet, als hij, verwinnend strijden, Ten spijt van elken dwingeland.

‘Koomt, laet ons, smaed en smart te groot, 't Jongst avondmael, als Christus, vieren, En saem ons offer opwaert stieren: Ziet hier den wijnkelk en het brood, Opdat we, bij die heilgeschenken, Des Heilands leer en les herdenken, Gelijk de Heiland dit gebood.’

- ‘Ja, 't offer, dat zoo heilig is, Spreekt een, zal onze godsvrucht wekken; Maer wat zal ons tot tafel strekken Bij dien verheven liefdedisch?’ En Luciaen: ‘Kan die ontbreken? De Heer wil tot mijn harte spreken: 't Geeft van zijn woord getuigenis.

Tot tafel strekke dees mijn borst: Stelt daer den wijnkelk op der liefde. Looft God, wat ook de kerke griefde, Om mij geschaerd, met moed omschorst, Ten tempelzuilen opgerezen, Hoe needrig ook 't altaer moog' wezen, Ten dienste van den Oppervorst!’