II.
Menig bloemtjen vloog hem toe.
Hansjen wrijft zich de oogen.
‘'t Is zoo warm!... ik ben zoo moê!...
't Kusjen is me ontvlogen.’
- ‘Hansjen, fleemt ze, treur niet, neen!
't Uer is lange reeds verleên.’
- ‘Wat je zegt!... 't Is pas begonnen,
Maer wij konnen
Beî hier rusten zonder leed:
Nooit schond ik belofte, of eed.’
Elsjen hoort naer 't vogellied,
Naer 't geruisch der bronne,
Of, terwijl zij hem bespiedt,
Kijkt als naer de zonne.
Hansjen roerde niet éen vin;
Schoon de vogeltjens vol min
Samenvlogen, samenspeelden,
Samenkweelden
In de lucht, op 't veld, in 't loof,
Hansjen bleef doodstom en doof.
‘'t Uer is, sprak ze, al lang voorbij.
Blijf ik licht iets schuldig?
Ben je boos, zoo wreek je vrij!
'k Wacht mijn straf geduldig.’
Hansjen zweeg, en keek haer aen.
Langs heur wangen vloot een traen;
En de roos in ochtendbloesem,
Welker boezem
Met den dauw te pronken staet,
Was min frisch dan heur gelaet.
Hansjen zweeg, en Elsjen loeg,
Met een spijtig traentjen:
‘Kijk, zoo sprak ze droef genoeg,
't Kerke-torenhaentjen!
Hoor, het uer slaet, op mijn woord!’
Door dien lach en traen bekoord,
Luistert hij met strakken ooren.
't Was geboren,
't Uer der wraek, en, na den zoen,
Zeide ze: ‘'k Zal 't niet meer doen!’