III.
Waerom mijn vol gemoed aen 't schoonst tafreel onttrokken?...
O treurig schouwspel van vertrapten menschenplicht!
Droef roept uw nacht mij na het licht.
Verzink, tyran, die nog den dolk verheft, aen 't wrokken
Op 't Evangelie: 't zal uw ijzren troon verschokken,
En leevren u aen 't Godsgericht.
Wat grimt uw soldenier! Wat wil zijn arm u steunen,
Nieuw Lucifer, in uw verbrijzeling?
Gij deedt uw vorstenrecht op 't opperrecht niet leunen:
Uw scepter was een vloek, uw straf is zegening.
En gij, gezonken mensch, die naer den gouden beker
Der wellust nog met halfversteven vingren grijpt,
Stik in uw vuigen poel, o maetschappijverbreker:
Ja, die vergelder is de wreker,
Wanneer 't geweten u de veege borst vernijpt.