Nazomer

III.

En zijn besluit staet vast en pal: De bisschop wil naer Brussels wal, Hij wil naer Alva voort. Hij rijst, omhelst het kruis, en drukt Het aen zijn boezem vast, verrukt, Gewapend met Gods woord, En rust niet van der lange reis, Of hem ontsluite 't naer paleis.

De landvoogd zat in d'elpen stoel, Het bloed verhit, het voorhoofd koel, Met langen blanken baerd, Het stalen harnas om de borst, Ontzachlik beeld van Madrids vorst, Dien spaenschen meester waerd; Zijn afgerichte tijgersblik Schoot hoogmoed uit, en zaeide schrik.

De grijze bisschop nadert kalm, Met uitgestoken handenpalm, Vol priestermajesteit. Hij nadert als een Godsgezant: Zoo stapte ook eens, door hooger hand Tot Attila geleid, De paus der eeuwge-stad, en toog Hem tegen, met een rustig oog.

‘O trouwe Judas Machabée, Gun mijnen vaderangste vreê: Veroordeel niet mijn volk! Ik roep uw medelijden aen. Gij kunt het zonder mij niet slaen, Zijn' herder en zijn' tolk. Ik heb 't voor dolingen beschermd, En houde 't, als mijn kroost, omarmd.’

En Alva, 't voorhoofd norsch gefronsd, Wien 't hart in d'ijzren boezem bonst, Barst los met bittren mond: ‘Een bisschop pleiten voor den Geus!... Vreest gij dan Rome, noch den reus, Die mij tot Neêrland zond? Een enkel teeken met mijn staf, Ook gij staet op den boord van 't graf.’

De apostel rijst heldhaftig op (Als de engel, die van 's hemels top, Op Satan nederziet, Met 's hemels wraekvuer in de vuist). Ja, Nieulants liefdrijke adem bruist, Die over 't graf gebiedt. ‘Zie, Alva: mij vergrijsde 't hair In Romes dienst vóor Gods altaer.

Dit grijze hair zegge u, o held, Hoe weinig 't leven mij nog geldt, Zoo lang getrouw besteed. Verneder vrij, wie durft weêrstaen,

Doch spaer den zwakken onderdaen. Voor mij, ik ben gereed, Zoo 'k slechts mijn schapen schut voor pijn: Wie herder is, kan martlaer zijn.’