Nazomer

II.

Tuigt Spanje van Oranjes daden, Toen hij, jonge adelaer, ter zon Opstijgend, onder Wellington, Reeds in verheven glans mocht baden, Hier flonkerde voor hem de volste gloriebron. Ja, Neêrland, Neêrland boven allen, Doet hem een luiden lofzang schallen, En 't ware een bastert-Belg, die hem vergeten kon.

Wij huldigen met dankbren toonen Het beeld, dat ons den held Oranje wedergeeft, En voelen ons der Vrijheid zonen, Als hij voor 't vaderland en voor Euroop herleeft.

Ons brengt dees schoone dag de profecy der vrede, Die de aerde eens overschittren zal, En als eene algemeene bede Der menscheid klimt voor ons dat schaetrend feestgeschal.

't Kanon, de tolk van alverwoesting, De stem eens van den Man des lots, Meldt nu het heilig feest van Nassaus roemïnoegsting En onzen vaderlandschen trots.

Wat blinkt die zonne schoon, o Nassaus offeraren, Op Nieupoorts duinen, wien het heugt van Maurits voet, En op de vonkelende baren Des Oceaens, tooneel van Ruiters heldenmoed, En op het veld, waer de oorlogstanderen Der weêrvereende Nederlanderen Eens golfden, als een gramme vloed, En op het beeld, waer gy voor 't harte in moogt herleven, O held van Waterloo!... 't Doet voor onze oogen zweven De rampen van ons vaderland, En ieder stamvolk, naer dat kampveld saemgedreven, En 's Heeren vaderlike hand.

Dit beeld stelt perk aen 't overspoelen Van trotsche Franschen, hoe zij woelen In hunnen droom naer oorlogseer; Dat beeld is onzen Nederlande Een waerborg tegen angst en schande, En bliksemt slaef en dwingland neêr.