III.
Wat murmelt nu het orgel teeder!
Het is een dankgebed. Ik sidder, waer ik sta;
Ik zink in 't voetstof op der vaedren zerken neder, -
Ik, zoon van betere eeuw, van de eeuw der vrije veder.
En zinge die gezangen na.
Ja, 't waren dieprampzaelge tijden;
Ja, 't was eene eeuw van dwang en zielenworsteling,
Van juichen en vermaledijden,
Van Bijbelwoord en helschen kling;
Eeuw van geloof en niet van liefde,
Van Evangelie op de tong,
Maer niet in 't hart, - van haet, die wegbonsde of doorkliefde
Al wat een nieuw begrip of voorschreef of verdrong.
En heden, heden nog, na 't worstlen van drie eeuwen...
Maer stil!... de tempelharp verzelt omhoog nog 't lied,
't Gebed der dankbaerheid, en 't christen hart geniet.
Wat klacht, o goede God, kan u nog tegenschreeuwen,
Waer vóor 't gebed de twijfel vliedt?...
Klimt hier der zaelgen choor!... Ja, 't hoofd moet dieper bukken
In 't voetstof vóor Gods troon; de christenborst versmelt,
En 't harte stijgt, dat, in gewiekt verrukken,
Ten hemel snelt.