III.
Zij gaet ter kerk, bij manestrael.
Ontsloten is het breed portael -
De tempel, vael
Doorglansd van schemerlichten;
Neêrbuigen, knielen ziet ze alom
En maeg en vriend, zoo stil en stom,
Met doodbleeke aengezichten.
Alleen ontslaepnen ziet ze weêr!...
Al bukken zij vóor God den Heer
In 't voetstof neêr
Op 't ouderlik gebeente,
Niet een beweegt zich waer ze ziet;
En hare zonen vindt ze niet
Te midden dier gemeente.
Een enkle, in slepend blank gewaed,
Rijst op, en koomt tot haer, en staet,
Met doodsch gelaet,
En zegt: ‘Gij zoekt uw zonen?
Gij wenschtet beide groot te zien?
U moge naer uw wensch geschiên:
God wil uw bede loonen.’
Der weduw zwelt het hart omhoog:
Nieuwsgierig staart zij hem in de oog,
Die nader toog,
Den grafnacht uitgebroken;
En 't was heur gade. En als hij 't woord
Hervat, gaet hij volplechtig voort,
Den vinger uitgestoken:
‘Verzet u tegen moederpijn:
Zie, vrouwe, wat zy moesten zijn.
Elk floers verdwijn'!
Ginds bij 't altaer zijn beide.’
De moeder staert, en - wendt den blik.
O gruwel!... God! wat ramp, wat schrik
De toekomst haer bereidde!