III.
Men hangt den held, reeds twintig jaer
Bevrijd van aerdsche pijn,
Den weidschen gravenmantel om,
Waerop de gouden keting glom
Ten tooi van 't hermelijn:
Men siert met gravenhoed zijn hoofd,
En geeft hem zwaerd en staf;
En 't volk, dat wondren licht gelooft,
Zegt hem ontsnapt aen 't graf.
Met dit eerwaerdig overschot
Vertrekt de brave zoon,
En reist van de een' naer de andre stad,
Als met een onwaerdeerbren schat:
De kist verkeert in troon.
Hij stelt alom ter plechtige eer
Zijn vader voor, en hiet,
Dat men, als Henegouwens heer,
Dien hulde in 't nieuw gebied.
En beiden stapt het magistraet
Volstatig te gemoet;
Het blanke stael in de eene hand,
In de andre een fakkellicht geplant;
't Brengt beiden d'eigen groet,
En kleen en groot, en man en vrouw,
Bewijst hun vreugdbetoon,
En zweert te samen liefde en trouw
Aen vader en aen zoon.