Nazomer

IV.

En onverwacht, bij zichtbaer boezemslaen, Vat weêr de slaef het speeltuig aen. Geklommen op de breede vlerk Der geestdrift, drijft hij stout en sterk Omhoog, ver boven de aerd. 't Is de adelaer die hongrig staert, En neêrstort op zijn prooi; als klemde hij ze in 't hart, Roept de opgetogen bard: ‘De luit, forsch als 't gebrul der leeuwen, Dreune, en doorklink' de volgende eeuwen! O Rutger, die haer eerst bezieldet met uw woord, Gij dagvaert mij naer 't zalig schimmenoord, Naer 't schoon paleis der deugd, het eeuwig gloriewonder,

Door uw verheven lied verrukt. O meester, spreek in haer, en zij die toon een donder! Dat Romen er voor zwijge, en zij bezwijke er onder, Van slavenangst in 't stof gedrukt!’

*

‘Ja, Rome, ge zijt fier. Uw onverwonnen arend, Den bliksem in den klauw, alom vernieling barend, Verbreidt de vleugels van zijne oorlogsheerschappij, Vliegt tot des aerdrijks einde, en, schietend uit den wolken, Stort op de kudden van de volken; Ja, Rome, ge zijt fier, maer zijt niet langer vrij.

De keten, die ge torscht, doet gij ons tegenkletteren. En wie geeft u het recht, het menschdom te verpletteren, Barbaer te noemen, wie in 't stof voor u niet zonk; Van op uw zegekoets de vrijheid te verlagen, Opdat die vlam der oude dagen, Lang in uw borst gedoofd, geen sterfling meer ontvonk'?

Kunt ge in 't onschuldig bloed alleen dan zegepralen? Moet bloed altijd de lust van 't roomsche volk betalen? Uw schouwburg dreunt van vreugd, als donderde een orkaen, Wanneer het slavenbloed er stroomt en gudst bij plassen. U zal een wraekstorm tegenwassen: Gij leefdet in het bloed, gij zult in 't bloed vergaen.

‘Carthago moet verdelgd!’ herinnert ge u die woorden, Herhaeld op 't Kapitool, als nijdig sein van 't moorden? Eens slaet het uer, dat u dezelfde kolk verzwelgt; Eens roept de vijand uit, bij de afgeschudde keten, Al peinzend, gram op puin gezeten Daer, waer Carthago stond: ‘Ook Rome moet verdelgd!’

Eerst zal het lemmer van uw wreede moederhanden Heerschzuchtig wroeten in uw eigene ingewanden, En verre van zijn haerd verschopt ge uw kroost. De vloed Van Rome zal, verbaesd opbruisend, bloedig vlieten, Als 't volk er lijken in zal schieten Van meesters, u den nek verplettrend met hun voet.

Dan zult gij aen u zelv' 't gehoonde menschdom wreken, Door eigen zwaerte neêrgedrukt. Hoor toe!... Daer breken De Noorderstormen uit, en stuiven naer uw grond. Uw vesten zinken neêr, gelijk uw zegebogen. De zeven bergen doorgevlogen, Weêrgalmt uw klaeggeschrei, woest uitgemoorde, in 't rond.

Waer staet nu de Eeuwge stad, wier voetstap de aerd bemorste Met bloed, die op haer kruin een oogst van lauwren torschte? Haer stap verdween van de aerd; haer kruin, bedekt met slijk, Bezweek. Waer stond ze?... Ziet! hier vielen heure slaven; Daer ligt ze in schand begraven, En 't roofgevogelt krast op 't koninginnelijk.’