IV.
Joannes zweeg, en was verdwenen.
Nu klom een melody, en klonk door 't ruime henen.
En ik, van zalig licht omschenen,
Ik hief mijn handen op tot u, Alzegenaer,
En bad. En lange na 'k ontwaekte,
Ruischte in mijne ooren 't woord, dat Christnen Christnen maekte, -
Joannes woord, waerin een aerdsche hemel blaekte:
‘O kinderkens, bemint elkaêr!’