II.
Zie, jaren zijn (gelijk een droom) daerheen gevlogen:
Mijn hairen zijn vergrijsd, mijn ziel is levenszat;
'k Ga dikwijls naer de plaets, tot in de ziel bewogen,
Waer ik eens innig met haer bad.
Als 't avondpurper daelt, bezoek ik de oude kusten,
Waer de onvergeetbre jong den eeuwgen sluimer vond,
En 'k bid, en wensch bij haer ook eens te mogen rusten,
En zit bij hare ombloemde spond,
En staer nu op haer terp, dan op de onmeetbre transen,
Waer in de zonne zinkt om heerlik op te staen,
Of op den mosstoel, dien de lente blijft omkransen,
En uit mijne oogen rolt een traen.
Grijp rond, zoo diep ge kunt, in 't weggevloeide leven,
Wat vluchtig zingenot is zulker weelde waerd?
Aen ons voorheen kan slechts 't herdenken waerde geven:
Het smelt de heemlen saem met de aerd.