IV.
Dat klonk gelijk een donderslag,
Heel 't aerdrijk door gehoord.
Dat schoot, als de elektrieke stof,
Gebliksemd uit het wolkenhof,
Van ziel tot ziele voort.
Dat trof den franschen overste
Met onverzetbren schrik,
Die, vóor hij zwijgend henengaet,
Op 't spaensche bedelaerssenaet
Staert met vergramden blik.
Dat sloeg den Groote om 't hart; zijn troon
Verdween voor 't bed van stroo.
Dat riep: ‘Hispanje, zij, wier schoot
Die geuzen kweekte, is u te groot;’
Dat spelde Waterloo.