Nazomer

II.

Het land van Waes herleeft. Het jonge graen gaet open Aen heester, boom en plant, en ledig is de stal. Het speelziek kind vervult den hof met blij geschal; Jong wordt de grijze op nieuw, wiens taek scheen afgeloopen. De meiboom wenkt de jeugd ten danse. Ziet, hoe de aerd, Als bruid des jaers, zich 't hoofd met bloemen en geblaêrt Omslingert. Levenslust roept d'ouden ijver wakker; De boer, vóor dag en dauw, ontvlucht zijn kooi, begroet Den frisschen dageraed met arbeid op den akker, En denkt met vreugd aen d'oogst, die 't werken hem vergoedt.

In dit verleidend oord, getrouw aen Vlaendrens zeden, Waer Vlaendrens tale bloeit, zoet als de moedermelk, En nektar droppelt in den liefde- en huwlikskelk, Bestaet een pachthof, rijk aen arbeid, orde en beden. Reeds lang is 't dorpsbestaen den pachter toevertrouwd, - Hem, als een trouwe vriend in huis en hut aenschouwd, En enkel levend om te minnen, werken, leeren. Blij, met zijn pijpken, rust hij zacht in d'avondstond, Of opent vader Cats, dien oud en jong vereeren, En leest, en 't huisgezin hangt, luistrend, aen zijn mond.

Wat veldeling als hij, wien 't zalig is te lezen In 't godlik schoone boek des hemels en der aerd, Dat aen het vroom gemoed den Schepper openbaert? Als burger is hij braef, als christen stil geprezen, Als mensch stelt hij belang in al wat menschen raekt, Voert elke kennis hoog, die 't menschdom beter maekt, Erkent vol dankbaerheid in 't vaderland een moeder, Acht heur geschiedenis een erfkleinood, vereert God als een vader, ziet in elken mensch een broeder, En mint gelijk zich zelv' wie 't vaderland verweert.

‘'t Is heden de eerste mei: waer 't appelboom-gebladert Zich uitbreidt, disch' men weêr bij 't lieflik avondrood. Geen vorst zoo rijk als ik, wanneer wij, in den schoot Des bogaerts, om ons heen al de onzen zien vergaderd. Vrouw lief, koom ras!’ Hij zegt, en gaet haer voor. Van ver Blonk, uit de onmeetlikheid der heemlen, de avondster. Het veld werd stom, het dorp werd stil. Het ammelaken Rustte op het jonge mos; de liefde kruidde 't mael. Op moeders schoot lag 't jongste, een zuigling, rood van kaken: Zoo at men, doch werd stil bij 's pachters blijde tael.

‘Ik heb iet heuchliks in der naeste stad vernomen, Geen ijdel klaterklank, geen tijding zonder grond. Drie jaren vloden sints de staetsorkaen in 't rond Hier uitborst: vrede en vreugd verving mijn zwarte droomen. Wij ploegden rustig 't veld, wij zwoegden lustig voort, En met geluk; maer nu wordt elk tot dank gespoord Door 't groote nieuws, in stad van mond tot mond gevlogen, - 't Nieuws van een spoorbaen, luid alom verwellekoomd: Een reuzenkoets, door kracht van vuer en damp bewogen! Een lange wagensleep, al stokend voortgestoomd!’

- ‘Een Belg, zeî de oudste zoon, uit vergelegene oorden, Van Noord-America, naer 't vaderland gespoed, Een zendling van de Kerk, beroemd om deugd en moed, Sprak eens van zulk een baen. Nog heugen me zijn woorden: ‘Het raedrend stoomgevaert zweemt naer een ijzren ros, Dat heele volken draegt: zoo vliegt het, licht en los, In elke richting door de Nieuwe-weereld henen. God sprak eens: Daer zij licht! Nu sprak hij: Dáer is stoom! Misschien vervult die kracht, als vredeboô verschenen En broeder van het licht, der christnen liefdedroom.’

‘Dit was des priesters tael... En welk een goede tijding O vader, brengt gij aen?’ - ‘Weldra bezit ons land Dien wonderweg, mijn zoon: reeds hing des vorsten hand Zijn zegel aen die wet, en elk is vol verblijding. Vooruitgang! roept de stoom den volken toe: ons volk Verneemt die leuze pas, der eeuwe tot een tolk, Of de ijver kroont den wensch, dat aen de grootste rijken Ons België, reeds groot door vlijt, hier 't voorbeeld toon'! Het dorp mag voor de stad in vreugd of dank niet wijken. Die wet des konings is een peerel aen zijn kroon.

‘Den ijver van ons land miskennen enkel dwazen. Geen blindgeboorne weet, hoe schoon de zonne straelt. Vergeefs, dat reeds de stoom in England zegepraelt, En in America: zijn kracht moge óns verbazen; Wij juichen, maer niet hij, dien schijn en schroom bedriegt. Mij zeide een dorper: ‘Waer zoo 'n dolle vuerkar vliegt, Vernielt ze d'arbeid, strooit ze lijken allerwegen. Stoom zij der steden lust, hij is der dorpen leed.’ 't Vooroordeel drukt uw geest, mijn vriend, voerde ik hem tegen, Gelijk de prikkel 't ros, dat onder 't ploegjuk treedt.’